قـــلم نمی رود برای نوشـــتن ِ  خداحــــافظ ..  .

در ناکـــجاآباد عاشق شدم

و در ناکـــجاآباد شکستم !..

حال نوبـــت ، نوبـــت ِ رفتــــن ست ..

وقتی آبادی ِ دلخـــوشی هایت میــــشود عرصه ی تاخت و تاز ِ خدانشـــناسانی

کـــ آزار دادنت برایـــشان آسان ســـت ، چـــ می توانی کرد جـــز رفتن ؟..

بـــ قولی همان بهـــتر کـــ دشمن شاد باشیم

دشمنت کــ شاد باشد خیالش آسوده میـــشود و شاید دســـت بردارد از  ..  .

چـــاره ای ندارم جـــز اینکه چمدان واژه را ببندم و راهی ســـفر ِ سکوت شوم

هرچـــند کـــ بیزارم از سکوت !!

از تمام دوستانی کـــ تمام این سالها حـــامی ناکجا بودند و صمیم ِ صمــــیم

سپــــاسگزارم و از آنها خداحافظی نمی کنم چرا کـــ همچنان خواهم خواندشـــان !

بـــدرود آبادی ِ بی نـــشان من .. ناکجاآبـــاد

از تو ممنونم کـــ مونس غم ها و شادی هایم بودی ..  .